Nicolas Cage as everyone

En hier dus heel veel voorbeelden van op Niccageaseveryone.blogspot.com

It's hotdog time!

En als we toch bezig zijn: Elke dag staan er nieuwe foto's op de website Milk is good for your bones.com. Als iemand enige samenhang kan ontdekken tussen de getoonde beelden, dan hoor ik het graag. Hier alvast enkele voorbeelden:

Politieschoenen

Altijd handig: hakken met sirenes en zwaailichten.

Het stormt in de States

Weatherman Freaking Out Over DC Snowpocalypse
door TheDlisted

Kijk, zo zie je onze weermannen dat nou nooit doen...

Irritant!

Collegablogger Hester doet een rondje irritaties. Daar sluit ik me graag bij aan. Wat is er allemaal irritant?

Websites met commercials die door de geluidsbarrière gaan.
Reclame op websites waarvan het kruisje om deze weg te klikken onvindbaar is.
Traag internet. Pagina's die niet goed laden omdat ze stikken van de advertentiescripts.
Vader Abraham. Denkt dat ie de reïncarnatie van Haydn is terwijl hij teksten over inlegkruisjes schrijft.
Moeders op een bakfiets. Bakfietsen zijn altijd irritant.
Van hetzelfde kaliber: die toeristenriksja's in de stad die het fietspad letterlijk blokkeren.
Het standaard commentaar onder berichten op Telegraaf.nl: 'En dat allemaal van onze belastingcenten'.
Het accent van Twan Huys in Novèèèh.
Het gesputter en gehakkel van journaalpresentator Gerard Arninkhof.
Goedemorgen Nederland. Sven Kockelmans die om de drie zinnen 'dames en heren' zegt of 'lawe zeggen', plus het dagelijkse lullige filmitempje dat steevast eindigt met 'Ja, goeje morrege!'.
RTL BouleFart. Alles, iedereen, altijd.
Dat programma's uitlopen zodat de dvr de laatste minuten (de CLOU dus) niet opneemt.
Mensen die bellen vanaf een onbekend nummer.
En die dan geen voicemail inspreken.
Boren. Boren boren boren boren boren de hele dag door. En op zondagochtend soms al vanaf acht uur.
Dat de koffie altijd op is op m'n werk, dat je nieuwe zet, na tien minuten opnieuw gaat kijken en dat de koffie dan alwéér op is.
Collega's die de hele dag snotteren, zich overal krabben en intieme telefoongesprekken voeren met hun 'lieffie'.
Mensen die harder gaan praten als je ze probeert te onderbreken.
En tot slot:mensen die zich overal aan ergeren.

Het miskende genie dat Vader Abraham heet

Vader Abraham ziet zichzelf al jaren als miskend genie. Vandaag mag hij zijn beklag doen in de Volkskrant over de kritiek die hem ten deel valt vanwege zijn Songfestivallied 'Ik ben verliefd shalalalie'. Hij is ervan overtuigd dat het een hit wordt, maar critici menen dat het lied puur voor de Tros-achterban is geschreven. Bovendien is het versje te simpel, oubollig en achterhaald. Ze zijn gewoon jaloers, zegt Vader Abraham. Want het arrangement van Shalalie is práchtig. 'Maar dat horen ze niet, die gekken.'

Dan gaat Vader Abraham helemaal los. Want het gaat om de grote boodschap. En: 'Ik had ook een slimme tekst kunnen maken, die door Neerlandici wordt gewaardeerd – dat kan ik, hoor! Ik heb er platen vol van, maar die heb jij niet, hè?' Nee, Vader, die heeft niemand. Even verderop: 'Ik heb twintig albums gemaakt die in de trant liggen van Boudewijn de Groot. Waar ik dagen en weken aan heb gezeten. Het grote publiek weet niet dat ik op de koffie kwam bij Peter Alexander, aan het meer van Genève, in een kasteel. Dan denk ik: wat vreemd. Dat Nederland denkt dat ik alleen maar bezig was met Hannie en de Rekels.'

Dat zegt de man die de wereld heeft opgezadeld met wanstaltige liedjes over Wuppies en Smurfen. Maar ook dát is wel degelijk hogere kunst. Vader vervolgt: 'Bepaalde kenners van de muziek, en dan bedoelen ze dat lalala, noemen me Haydn. Die tertsen in ’t Smurfenlied: lala lalalalalala lala, zo zou Haydn óók schrijven, zeggen ze dan. Dat noem ik een compliment. Dan kom je bij Anton Heyboer, die toen nog niet dood was, en die zegt: ik denk dat Pierre een reïncarnatie van Haydn is. Neem dus maar van mij aan dat ik al die grapjassen en critici voor lief neem.'

'Ik ben een anti-ster, ik maak poëzie voor de massa', lezen we tegen het einde van het Volkskrant-verhaal. En poëzie voor de massa, dat klinkt blijkbaar zo:


Nu we het er toch over hebben: herinnert u zich deze nog?


Dát was pas een toptekst!

Die Antwoord

Er gebeuren heel enge dingen in Zuid-Afrika. Kijk maar eens naar deze video van Die Antwoord, een hiphopcollectief dat bestaat uit een inteelt-rapper, een zangeres met een freaky pony en een typisch gevalletje progeria:



Hier de website van Die Antwoord. Klik NIET op Secret Chamber.

Kindermishandeling

Er is gedoe om een nieuwe Nederlandse film. IEP heet die. Gisteravond zat regisseur Rita Horst bij Pauw en Witteman te vertellen dat zij en hoofdrolspeler Huub Stapel zich hadden teruggetrokken uit het project. Producent Lemming had namelijk ongevraagd zitten knippen in het verhaal. Daarom heeft Rita Horst haar naam van de titelrol laten halen en weigert ze de première van de film bij te wonen.

Jammer dat zij en Stapel onbekommerd mochten leeglopen op het onderwerp. Pauw en Witteman lieten de tegenpartij niet aan het woord. Het kan natuurlijk zijn dat die zelf niet wilde komen, maar ik had er een vervelend gevoel bij... Eigenlijk had ik dat al toen Horst begon te vertellen over het verhaal van IEP. De film gaat over een vogelmeisje dat wordt opgevoed door een stelletje.

Voor de hoofdrol was de regisseur op zoek gegaan naar 'iets anders', of zoals ze het zelf verwoorde in NRC Weekblad: 'Iets met een groeiachterstand of zo.' En zo kwam ze uit bij een lichamelijk gehandicapt kind van zes dat nauwelijks kan praten en op het geestelijke niveau zit van een tweejarige.

Wie goed nadenkt, laat het wel uit zijn of haar hoofd om een gehandicapt kind uit te buiten. Het meisje in kwestie schijnt een teer, kwetsbaar popje te zijn dat de harten van de hele cast heeft gestolen, wat natuurlijk zoet en schattig is, bovendien zal ze er waarschijnlijk ook geen blijvende klap van de molen aan over houden, maar welke weldenkende ouder laat z'n zieke kindje kunstjes doen?

Dit is geen film, maar een freakshow.

IEP was misschien leuk als idee, maar op een vreselijke manier uitgevoerd. Maar daar hoorde je Pauw en Witteman niet over...

Daar zijn ze weer!

De Filipijnse gevangenen die een jaar geleden zorgden voor een wereldwijde Thriller-hype, zijn terug. Blijkbaar hebben ze niet veel beters te doen dan het instuderen van Michael Jackson-moves, maar wat ziet het er weer gelikt uit.

Geslaagde en foute outdoor advertenties

Ik ben bezig met een overzichtje van de meest bizarre outdoor advertenties. Op liften, bussen, gebouwen, ja zelfs op het toilet ontkom je niet aan reclame. Laat het dan op z'n minst een beetje grappig zijn, of onverwacht. Hieronder een aantal geslaagde voorbeelden en een paar hele foute. Met dank aan Oddee.com en Smilepanic.com.

Massive Attack = back

Nu op de VPRO Luisterpaal: het nieuwe album van Massive Attack.

Wat betreft video's heeft de band een naam hoog te houden. De filmpjes zijn vanaf het prille begin in 1990 klassiekers. Wie kent niet de in één take opgenomen clip bij Unfinished Sympathy? De strippers uit Be Thankful For What You've Got? De zingende foetus van Teardrop? De lijst is eindeloos. Voor de video bij Paradise Circus gaat Massive Attack op de pornotoer. Een overjarige filmster kijkt terug op haar carrière als actrice in typisch jaren 70 seksfilms. Met een speciaal gastoptreden van een slang, die wordt gebruikt (misbruikt) in een truc. Not suitable for work, want met expliciete beelden!

Christian Bale = Kermit de Kikker

Hij is al jaren oud, deze grap, maar hij blijft leuk. Hier meer.

Apple-speeltje overladen met kritiek en grappen

De introductie van Apple's iPad heeft wereldwijd heel wat losgemaakt. Na de aanvankelijke euforie die standaard hoort bij een Apple-lancering, verdelen de reacties zich steevast in twee kampen: Apple-adepten die niet kunnen wachten tot ze hun apps op het nieuwe apparaat kunnen gebruiken en critici, die zich afvragen wat er nou zo vernieuwend is aan een A4-vormige tablet waarmee je niet eens kunt bellen.

Fuji en P88
Uit het tweede kamp is het bericht afkomstig dat het Japanse Fuji jaren geleden al een iPad-achtig ding heeft geïntroduceerd. Fuji legt mogelijk een claim neer bij Apple omdat het bedrijf al in maart 2003 de naam iPad heeft gedeponeerd bij het Amerikaanse octrooibureau US Patent and Trademark Office. De registratie is echter nog niet rond. Ook in China is als zeker een half jaar een kloon te koop in de vorm van de P99. Dit apparaat heeft een groter scherm, een snellere processor en een groter geheugen. Ook heeft de P88 usb-poorten, waaraan het bij de iPad ontbreekt.

Grap
Enige verwondering is er ook over de naam, de enigzins doet denken aan het Amerikaanse woord voor inlegkruisjes. Maar de lol is er alweer snel af, want kinderachtig en puberaal. Lees hierover bijvoorbeeld 'The life and death of the iPad joke op Globe Life.'

Kritiek
Over het algemeen is de iPad positief ontvangen, zij het lauwtjes. De kritiek behelst het ontbreken van bepaalde features als bellen, fotograferen en filmen, de hoge prijs (het 'instapmodel met een harde schijf van 16Gb kost 499 dollar), het is een groot uitgevallen iPod, ga zo maar door.

Revolutie?
De stelling Apple met de iPad zou zorgen voor een compleet nieuwe manier waarop content (tekst, geluid en beeld) kan worden verspreid, werd hier en daar beaamd, maar zal wederom niet tot een revolutie leiden. Dat de iPad puur is bedoeld voor de consumptie van digitale media als games, muziek, foto's, video, magazines, kranten en e-books, is de meeste critici wel duidelijk.

Mashup
Ter afsluiting de bekende mashup van Der Untergang, maar nu verhaspeld voor iPad:

Blog alert: Desperately Seeking Susan

Via via kwam ik terecht op een blog die al bijna een jaar volledig in het teken staat van Madonna's filmdoorbraak, Desperately Seeking Susan. Daar valt blijkbaar heel veel over te vertellen. Details uit de film worden uitvoerig besproken. Zo speelt een winkel met kringlooptroep genaamd Love Saves the Day een grote rol in de film. Die winkel heeft tot 2009 echt bestaan en stond bekend als hét kitschmekka van de New Yorkse East Village. In de keren dat ik in New York was ben ik er straal aan voorbijgelopen, maar dit bordje hing er op de deur:


Scrappymadonna.blogspot.com dus. En weet iemand toevallig waar deze op lego gebaseerde Madonna Action Figure te koop is?

Poolse filmposters

'Amerikaanse filmposters? My ass!' Polen houdt er een heel eigenzinnig beleid opna wanneer het gaat over de promotie van films op posters. Geen clichébeelden met broeierig kijkende femme fatales of stoere actiehelden, nee: conceptuele meesterwerken zijn het. Hieronder drie voorbeelden van Apocalypse Now, Rosemary's Baby en Tootsie, na deze link nog eens 47 andere, originele filmposters.

Mötley Crue & The Darkness

The Darkness is weer bij elkaar. Begin deze eeuw brak de Britse groep door met een sound die nog het meest deed denken aan een pastiche op jaren '70 rock en 80s metal. Dat leverde enkele steengoede tracks op die ook zonder gimmicks overeind bleven, maar ook een hoop overdreven irritante meuk. Al snel vielen ze door de mand als novelty act, bleven de hits uit en gingen ze uit elkaar, maar niet na de slechtste kerstsingle aller tijden te hebben uitgebracht. Later ging zanger finaal onderuit in een songfestivalduet, maar hij is weer opgekrabbeld. Nu dus een reünie.

Een jaar of vijf geleden heb ik The Darkness kort geïnterviewd. In een trailer die stond opgesteld naast Paradiso nam ik plaats in het zitgedeelte. Drie bandleden lagen ergens te ronken en de gitarist (Dan) stond me te woord. In de veredelde caravan stonk het ontzettend vies naar poep en zweet. Dan droeg een vuile joggingbroek en een uitgelubberd wit hemd, ook hij stonk naar zweet. In die bedompte ruimte rookte hij bovendien als een ketter mijn laatste vijf sigaretten achter elkaar op (ja, ik rookte nog). Toen het interview (dat 20 minuten zou duren) halverwege was, kwam zanger Justin een handje gegeven, slechts gekleed in een onderbroek waar hij met z'n andere hand in stond te krabben. Uiteindelijk leverde het een aardig verhaaltje op, maar mijn vooroordeel was bevestigd: rockers zijn smerig.

Dat de jongens van The Darkness achteraf heel erg meevielen, merkte ik toen ik begon aan de biografie over Mötley Crüe, een Amerikaanse band die groot was in de eighties. Ik ben pas bij pagina 74, maar de blow jobs en squirts vliegen je om de oren. De groep doet het fictieve Spinal Tap verbleken waar het gaat om drugsgebruik (eentje od'd de ene dag, wordt doodverklaard maar overleeft door enkele adrenalineshots in het hart, om de dag erna meteen weer excessief te gebruiken). Groupies liggen vastgebonden op met bloed en kakkerlakresten besmeurde bedden, dat werk. Ook de leden van Mötley Crüe kwamen onlangs weer bij elkaar, dus ik hoef het boek niet uit te lezen om te weten dat het goed komt. Nou ja, soort van goed.

Hier een video van The Darkness in hun hoogtijdagen:

Puppycam!

Live Video streaming by Ustream

Ik heb 'm ook in het klein aan de rechterkolom toegevoegd (even scrollen). Wil je de cam gewoon binnen deze pagina bekijken, klik dan op de play-button ONDERIN de balk en NIET op de omcirkelde knop het plaatje...

Advertentie voor begrafenisonderneming:

Creepy of niet? Ik kwam 'm tegen onderdaan de lijst '15 creative ads in unusual places', met nog veel meer vreemde advertenties.

Humor: strippen voor Bud Light

Biermerk Budweiser heeft iets met obscene commercials. Eerder beoordeelden de lezers de spot voor Bud Light tot beste reclame van de jaren 00, hierin was te zien hoe kantoorklerken al vloekend geld verzamelden voor de ‘swear jar’. Het resultaat: een spot waarin een minuut lang wordt gevloekt, met alle bleeps van dien.

Diezelfde personen figureren in een nieuwe commercial voor Bud Light. In deze sequel moeten ze kleren inzamelen. Voor elk ingeleverd kledingstuk krijgen ze een fles Bud Light retour, dus al snel loopt het merendeel van het personeel naakt rond. Met allerlei hilarische situaties van dien. Gelukkig – of voor sommigen juist helaas – is het zitvlees veilig weggeborgen achter de bekende zwarte balkjes, maar het levert wederom een vermakelijke spot op.

Hier de ‘clothing drive’ commercial:


En hier begon het allemaal mee, de ‘swear Jar’:

Bernhard, Schavuit van Oranje

Gisteravond de slotaflevering gezien van deze serie, uitgezonden door de VPRO. Was dit nou de doorbraak van deze omroep op Nederland 1? Volgens mij wel... Hopelijk gaan ze vaker dergelijke series ontwikkelen, want het was genieten.

Alles klopte aan de serie, behalve het verhaal natuurlijk. En ook het accent van Máxima klonk eerder Russisch dan Argentijns, zeker in de eerste aflevering. Maar verder: subliem. Daan Schuurmans speelde de jonge prins met bravoure en Ellen Vogel schitterde als de oude Juliana. 88 jaar is ze inmiddels, maar hopelijk blijft ze nog lang dit soort rollen spelen.

Grappig ook, hoe de verfilming van het boek van Thomas Ross eigenlijk een karakterstudie is van personen die we allemaal denken te kennen en tegelijkertijd ook helemaal niet. Trix, die het zakelijke, bijna manipulatieve had van grootmoeder Wilhelmina. Juliana ('Lula'), die per fiets naar Greet Hofmans koerst of mokkend met haar rokertje thuis zit terwijl 'PB' de bloemetjes buiten zet met een van z'n maîtresses.

Natuurlijk is het verhaal slechts deels gebaseerd op historische feiten en voornamelijk op hardnekkige geruchten. Het idee dat Juliana - of in ieder geval de beschermengelen uit haar omgeving - het tolereerde dat Bernhard zowel tante Kokkie en zijn bastaardkinderen doodleuk op het paleis liet logeren: het kán natuurlijk, maar of het echt gebeurd is?

De stadhoudersbrief, Lockheed, het afknallen van beesten (gisteren sneuvelde een Vlaamse gaai, die vervolgens in opdracht van Juliana op een zilveren schaal werd afgevoerd door een lakei: 'begraaf die maar in de tuin'). De link tussen Máxima en Bernhard. Beatrix, die wel van een borrel hield, Juul die zelf liever actrice was geworden, de stoffige oubollige meubels op Soestdijk: een en ander werd zo geloofwaardig neergezet dat je dacht: het klopt allemaal. Zelfs het verhaal.

Ben stiekem benieuwd hoe de Oranjetjes de serie zelf beleefd hebben. Zullen ze gelachen hebben (Max en Lex) Of kwam het stoom ze uit de oren (Bea)? Gekeken hebben ze vast en zeker.